Senin, 20 Mei 2013

drama bahsa cirebon

Tobatnya Preman Sekolah
Enjing –enjing  preman sekolah sampun  damel masalah . mereka iku Abduh lan Rudi. Teng ajeng konten  kelas, unggal tiyang kang pengen mlebet  teng kelas kedah ngebayar duit saking Abduh lan rudi umpami  mereka boten pengen angsal pukulan diraras mereka. Saking ketebih, tigo alit pejabat inggil  siweg mambah bade melebet kelas. Mereka iku Rukmam, Vera lan Rico. Abduh lan Rudi sampun nunggu mereka saking wau.
Abduh : “hey ! kepripun kabare para pejabat alit ? (menghadang jalan mereka bertiga)  buru-buru yah ? punapa buru-buru sih santai mawon lah ? (memeluk Rukmam)”
 Rudi      : “Leres tuh, lagian bel mlebet kan masih lami.”
Rukman  : “nangapa kih? Nangapa sampean tiyang kali ngadang margi kula sadaya?”
Rudi       : “Pura- pura mboten weruh atau sampean emang mboten weruh ya? Niki kan daerah  kula sedaya. Sampean sebage tiyang anyar kedah mbayar pajak dong  kangge kula sedaya.”
Auliyah    : “aturan mbok tuae sampeyan ya?iki sekolaane mboten wonten pajak-pajakan. Emange iki  gadae mbok tue sampeyan ya?kula mawon ingkang nyumbang katah mengketen mboten nate narik pajak sepertos sampeyan kali.Eh,sampeyan tiang kali lare ingusan saking tiyang kolong jembatan pengen ngelakuaken ingkang aneh-aneh?kula males bayar.”
Rudi         : “Apo  sampean nembe bilang? Bocah ingusan. Oke, dadi ira mboten bayar ranih. Kito takon sepisan malih?”
Auliyah     : “bayar?males ya mending yatrae kula kangge tumbas baso sampe sedasa mangkok dari pada kangge sampeyan tiyang kali.”
Rud          : “Jadi kepripun bos? (menoleh ke arah Abduh)”
Abduh       : (berjalan ke arah Rico dan memegang kerahnya) “ heh cemeng sampean mboten kenging wantun-wantun sareng kula sadaya tiyang kali yah? Niki tanah emang mboten tanae mbok tua kula sinjang niki daerah kekuasaane kula sadaya sampean ingkang  dados pendatang pengen mlebet kedah bayar inggil mboten punapa sih upami  mboten bayar siwegan dinten niki kula gen dereng gadah kelinci percobaan.”
Rudi          : “ Ira berdua pingin mbayar apa mboten?” (kata rudi pada Vera dan Rukmam)
Vera           : “OK,kula pengen bayar . Asal sampean tiyang kali nguculnang kita tiyang tigo.”
Abduh        :” sampean angsal mlebet sesampune bayar sinjang kangge si cemeng mboten kula sadaya soale rumiyin sareng si cemeng sampean ke abotan ?”
Vera          :  (berbisik kepada Rukmam) “kepripun keh,upami kita kang mboten ndelengaken Riko sareng mereka,saged-saged kita senasib  sepertos mereka noh.”
Rukman     : “Okeh , sampean saged bakta rico.”
Abduh        : “Okey”
Vera           : (mengeluarkan selembar uang 10 ribuan dari dompetnya) “keh yatrae.”
Rudi           :  “Hah (mengatakan dengan nada tak percaya) “sedasa ewu ,niki ma yatra cuma kangge tumbas penthol lah kepripun yatra kangge dahar? Sampean kan anake pejabat yatra sangu kan setunggalatus sewu ribu. Kurang?”
Rukman     : “kula mawon kang bayar.”( mengeluarkan uang 100ribu dari dompetnya).
Rudi          : (mengambil uang 100ribu tersebut dengan cepat dari tangan Rukmam) “Ini iki nembe yatra. Nah niki kalian saged mlebu”.
Rukman     :  (berjalan masuk kalas sambil menengok Auliyah) “Panggapunten Auliyah!! kula sakien nikin boten bantu.”
Vera           :”Maaf,kula saniki gen mboten saged mbantu”
Abduh       : “Rud, ecae kula sadaya punapayah lare ingkang  setunggal niki.”
Rudi           : (berpikir sejenak) “Di ceburin teng kolam ikan sekolahan mawon, seasampune niku    di coreng coreng nganggo arang and disuruh nari ballet teng arepan anak anak. Pasti mengke ntu heboh banget. Hahahahahahaah” (ketawa terbahak bahak)
Abduh        : “ wkwkwkw..... okey kula sadaya punapa yah lare ingkang setunggal niki?”
Auliyah       : “waduh,mboten kergi deh rud.Ingkang upami kula wangsul teras gering kepripun?kula saged di sewoti mimie kula? Panggapura  kula duh.”
Abduh : “ mboten ampun kangge sampean.”
Akhire seuwise mengerjain Rico telas-telasan. Abduh lan rudi botene mbelet kelas punanpi bolos sekolah. Mereka bade ke tempat diskotik lan ngunaaken duit mereka angsalan tadi kangge minum-minuman keras. sampe mereka tiyang kali mabuk di tengah jalan. Kebenjingane dinten mereka jaduh wangsul kerumah piyambek-piyambek . Abduh di tunggu saking wau dalu saking ibune.
Ibu Syaroffah  : “saking pundi mawon sampean nak , nangapa nembe enjing iki sampean wangsul”
Abduh            : “ sampunlah ibu mboten usah mikirin males kula mbahase.”
Ibu Syaroffah              : “ yo sampun saniki melbet yuk , sampean pasti laper kan ? sampun ibu nyiapaken kedaharanne. Panganan kesenengane sampean.”
Abduh             : “mboten ah abduh makasih wareg jeh saniki abduh nyuwun yastra mawon ? cumi 500 mawon. Males kula teng  griya ngeladenin ibu ingkang ngomel teras mending abduh sareng rencang . Sampun gagian ?” (nada membujuk kasar)
Ibu Syaroffah  : “ gangsal atus ribu cape sampean? Duit saking pundi ibu angsal duit sekatah iku. Ibu kan cumi setiyang sadean jamu keliling.”
Abduh           : “ pokoke abduh mboten pengen uningan , saniki abduh pengen yetra iku gagean ?”
Ibu Syaroffah  :   “ ibu boten inggil  duit sekatah ne kuen nak?”
Abduh              :  “mboten , ibu pasti ngumpetaken saking abduh.” . (berjalan menuju kamar ibunya)”
Abduh teras ngebongkar sedaya isi kamar ibu nya. Sesampune beberapa lami ternyata abduh nemuaken cincin.
Ibu Syaroffah  : “ boten angsal sampean pendet cincin iku nak , iku cincin peninggalan bapak sampean waktu ibu nikah rumiyin.”
Abduh              : “ arrghh ... dasar tiyang sepuh rewel sampun abduh pengen kesah rumiyin.” (mendorang ibunya hingga jatuh ke lantai)
Ibu Syaroffah   : “ boten angsal aduhh , boten sampean ngedol cincin peninggalan almarhum bapak sampean iku. Ibu mohon , ibu mohon nak .” ( mengejar sambil menangis)
Abduh ninggalaken ibunya meketen mawon . sakertos boten kenal ibunya ugi. Seuwise ia bade ke peken kangge saden cincin niki . teras ia nelpon rudi.



 Abduh : halo sampeyan siweg punapa ?
Rudi     : “ Kito siweg tileman mawon bae lah, bosen kula mboten wonten kerjaan.”
Abduh  : “sae upami mekonten . sampean saniki milet mrika . nyante mawon , kula ingkang bayar ?”
Rudi     : “Hah… yatra saking pundi Ira saged neraktir kula?”
Abduh             : “sampen , sampeyan mboten kergi mbacot . sampeyan gagean teng mriki kula sampun teng ajeng  griyahsampean.”
Rudi                     : “Okey, bos”
Akhire mereka pun bade bersami ke diskotik sampe larut benjing . sesampune puas sedintene di diskotik akhire mereka tiyang kali wangsul ke griya masing-masing . mereka wangsul sareng keadaan mabuk berat . abduh sempet muntah beberapa kali .mekenten malih rudi . ibu syarollah kang stress ninggali lare berubah dados nakal sepertos mawon. pada waktos niku masih ngangge mukena lan masih berdoa teng kamare.
Abduh                          : “ ibu-ibu.... !! abduh pecile ibu wangsul keh.”
Ibu Syaroffah    : “ sampean iki nangapa to le? Nangapa sampean saged mabuk-mabukan kados iki.”
Abduh             : “ agh.. pasti bawel ,pecile wangsul sanes di wejang sareng  bingah sinjang di omelin . pecil muda jaman saniki ko mboten wonten ingkang  di nasehati, ehhh... ibu hobie cumi ngomel mawon . bosen bu !”
Ibu syaroffah   : “astagfirullah.... nyebut nak nyebut . sekien sampean siram rumiyin merika gihh lan gantos rasukan yah? Sampun tuh boten angsal lupa shalat isya, ibu sampun danggu boten nate ninggali sampean sholat malih tuh.”
Abduh             :  “Abduh ibu niki rewel malih ... rewel malih . tak criyosnang yah bu, saniki teh dunya sampun berubah , mboten butuh sholat . sholat niku mboten saged nduginang kita yatra . cumi mbuang-mbuang waktos mawon sapertos kita niki , miskin teras. sampun ahg .... saking pados mirengnang Kang rewel , abduh pengen tilem rumiyin mawon .” ( berjalan menuju kamar dengan menclang menclong)
Ibu Syaroffah              : “ astagfirullah abduh ..... nangapa sampean saged berubah sapertos meketen nak? Awis-awis lamun lampa. Meriki bari ibu bantos sampean melebet ke kamar.”
Abduh            : “arghrr  ….(mendorang hingga ibunya terjatuh). mboten usah merhatinang abduh saged mlampah kiyambek  abduh mboten perlu ibu miskin sepertos ibu .” ( membentak)
Kelakuan abduh semakin dinten ngedados-dados. Ia boten cumi wantun berani wangsul mabuk-mabuk  Atanapi saniki ia sampun berani membaka cewek main medal melebet griya . ibunya pun gering semakin parah. Sampe dinten mawu wangsule sekolah abduh wangsul kegriyah bade nyuwun duit pados ibune . rudi wonten teng teng pengker . betapa kaget aduh ninggali sedaya tiyang tengah ngumpul teng griya nya .
Rudi       : “Apaan ntuh, Punapa teng griyane Njenengan akeh pisan Tiyang. Maso tiyang-tiyang siweg demo gara gara ibu Sampean mboten saged mbayar cicilan utang?”
Abduh   : “ngawur mawon sampean , mengkin siweg wonten arisan ibu-ibu . wahhhh niki kesempatan sae kih , kula saged nyuwun yastra lewih saking ibu umpami mekenen ayo gagian kita neng merika .”
Sesampune mlebet teng griya,betapa kagete dia ningal tiyang sepuh tergeletak mboten berdaya teng ajeng dirinya.Kiyambeke sanget histeris waktos uninga upami wanita niku yaniku ibue.Abduh malih mboten percaya lan mlampah nyaketi ibue.Kiyambeke malih berlutut teng ajeng jisim ibue lan nyuwun pangapunten saking kabeh ingkang nate kiyambek perbuat.Kiyambeke nangis sedados-dadose.
Abduh    : “hiks... hiks hiks...  duh panggapura kula bu punapa ibu lewi rumiyin ninggalnang abdi ?abduh mboten sanggup kanggen gesang kiyambek bu , punapa ibu kedah ninggali kula , panggapura ken kesalahane kula niki . selami niki abduh dados lare kang  durhaka salilah abduh  janji kali niki abduh berubah dados lare kang baik lan soleh sepertos kang ibu pengen .” (menangis tersedu-sedu)
Rudi       : “Iyo lah, Benerkan ingkang tejadi berlalu….”(belum selesai ngomong)
Abduh    :  “ahhh.... nelengaken kula kiyambek .”
Waktos niku,Abduh aln Rudi berubah total,kiyambeke mboten nate malih kangge onar teng sekolae.Kiyambeke dados lare ingkang pendiem lan rajin belajar.Sekabeh laree meketen kaget.Dangapa Abduh lan Rudi saged berubah?Sinjang ternyata katah saking rencang-rencange ingkang memanfaatken hal niki kangge mbales demdam terutama Rico,Rukmam,Vera.
Auliyah               : “cuih preman sekolah ternyata saged tobat ya,punapa mawon preman sepertos sampeyan tiyang kali.Angin saking pundi ingkang saged dados nang sampeyan saged tobat sepertos mekenten.”
Vera        : “paling-paling gen suk kiki sampun dados preman malih,sinjang kula mboten wedos sareng sampeyan tiyang kali”
Rukmam  : “shit, sampean tiyang kali bade berubah . boten angsal sampean pada. Kula boten percaya selamie kalo sampean tiyang kali saged berubah dados anak kang sae.”
Laila       : “Kalian niki kepripun sih,mereka niku bade berubah malah di ece-ece kaya meketen.Tiyang kang niate sae niku kedahe di dukung,mboten kenging di ece-ece meketen,sukur-sukur upami tiyang niku mboten kaya rumiyin.”
Vera        : (mendorong pundak Laila)  “heh sampeyan tuh dados  wadon mboten kergi munafik deh. Loh tuh sesagede ugi gadah dendam pribadi kan sareng mereka ? boten di tutup –tutupi kayak gini . Munafik sampean.”
 Abduh    : “sampun lah , boten usah sampean mireng nang mereka , mereka emang pantes , kula emang salah jeh kangge iku kula nyuwun pangga punten.”
Laila        :”Atanapi duh”
Rudi        : “Abduh bener, kula ugi pengen nyuwun pangapura kepados sakabeh ingkang wonten teng riki. Da tiyang sakabeh ngampuni kula tiyang kali ? Kula mboten pingin wonten pertengkaran teng antara kula sakabeh.”
Auliyah    : “kulo pangapura nang sampeyan?mboten kergi mimpi deh sampeyan kula mawon ingkang rumiyin mawon pangapunten sareng berlutut mawon sampeyan kerja saniki sampeyan tiyang kali nyuwun pangapunten sareng kula.Eca pisan sampeyan.”
Rukman   : “ saged co ! kula ugi males pisan panggapuntenin mereka, wangsulnang rumiyin duit kula .. tembek sampean panggapunten teng ajeng kula sareng sujud, mungkin kula saged panggapura sampean tiyang kali .”
Vera        : “leres mam,kula gen mboten rela panggapunten mereka sederenge kita saged mbales kabeane ingkang sampun mereka lakuaken sareng kula sadaua.”
Auliyah    : “sampun,kita kesah mawon yuk,ngapain kula sadaya kedah ngurus masalah tiyang kali niku sepertos kiang pagawean mawon.”
Vera        : “kita teng warung mawon yuk,kula kempong pisan keh.”
Rukman   :“Ayo” (beranjak pergi)
Abduh      : “ Lailah punapa sampean malah belai kula waktos mereka tiyang  tigo ngehina kula .”
Rudi        : “Iya, punapa sampean mboten ngolok kula. Padahal kula pingin mau kula ,mboten mbalas kok. Silahkan mawon!”
Laila        : ”Sampunlah,mboten kenging sampeyan ngungkit-ngungkit masalah ingkang rumiyin niki.Sanggine ingkang rumiyin niku rumiyin sareng kiyambeke.Nuli kula sampun mboten wonten dendam malih koq sareng sampeyan tiyang kali.Malahan kula ugi milet bingah sampeyan saged berubah kaya meketen.”
Rudi        : “Sampean emang cewek ingkang baik Lil”
Laila        : “Mboten kenging mekoten.”
Suatu waktos,Abduh lan Rudi niki bertekad dados siswa tersae se-kabupaten sareng gadah nilai UNAS tersae.Waktos rencang-rencange uninga,mereka tertawa terbahak-bahak.
Auliyah     : “hahaha...dados sampeyan tiyang kali pengen dados ingkang sae se kabupaten . mboten angsal  mimpi deh sampeyan.Kula mawon nih ya, tiyang terpinter teng setunggal sekolahan mboten nate ngimpi sepertos niku.Sampeyan tiyang kali kan bodo mboten kergi ngimpi deh.”
Rukmam    : “ kula mawon yah? Kang belajar tiap dinten boten yakin saged dados kang tersae ,ehhhh.... sampean kang masih cupu mekonten pengen dados kang tersae. Sadar dong ?”
Vera          : “kula sadaya mawon pecile pejabat ingkang unggal dintene les teng LBB mawon mboten yakin mlebet gangsal ageng sekatah kabupaten.Sampeyan ingkang bodo pengen dados ingkang tersae paling-paling lulus mawon cumi kemungkinan.”
Rudi          :”Emange kula saking golongan mboten mampu, tapi inget kesempatan niku dugi kepados siapapun. Kalo memang sampean bisa, punapa kula mboten saged? Ya bisa donk. Kula kan sami-sami dahar nasinya masak mboten saged sih.”
Rukmam   : “ okey, upami mekonten kula sadaya cape kang bade dados kang tersae”
Abduh      : “okey , kula tampi tantangan sampean tiyang tigo”          
Auliyah   : “paling-paling nglawan mereka kita mboten perlu belajar gen pasti saged menang,leres mboten?”
Vera       : “enggih leres,kita mawon tiyang-tiyang mekenten pengen kesah les ehsampeyan tiyang kali penge ngamen sampeyan mboten gada isin”
Kangge menangaken pertarungan niki Rudi lan Abduh kedah belajar sareng giat.Sinjang masalahe mereka mboten gadah yatra sami.Akhire mereka mutusaken kangge kesah ngamen waktos siyang dinten lan belajar extra waktos dalu dintene.
Abduh       :”(menyanyi)
Rudi          : “ Panas banget duh, kula mboten kuat maning keh.”
Abduh       : “tahan rud ,  demi angsal kemenangan niki .”
Rudi           : “ oke deh”
Waktos mereka siweg ngamen teng sebuah mobil mewah cemeng,mereka kepanggih sareng Vera,Rukmam lan Rico ingkang ternyata ingkang gadah mobil cemeng niki.
Auliyah  : “hah...ternyata emang leres mboten repet repet belajar ngelawan sampeyan tiyang kali.”
Vera       : “enggih leres,kita mawon tiyang-tiyang mekenten pengen kesah les ehsampeyan tiyang kali penge ngamen sampeyan mboten gada isin”
Rudi      : (menjulurkan tangan untuk mengambil uang tersebut)
Auliyah : “ cuih(meludah tepat diatas tangan rudi). hahaha...dahar keh ludah kula.”
Vera&Rukmam: “hahahahahahahah, mampus sampean.”
Rudi ingkang saking wau kepegelen lepas kendali, kiyambeke teras kesah teng arah Rico lan waktos pengen mukul ternyata lampu abrit sampun gantos ijem.Rico lan rencang-rencange berhasil melarinang diri.
Abduh  : “sampunlah rud mboten kergi sampean melbet  teng  atih. Deleng nang mereka ngraos nang kang nate kita raos nang sederenge. Saniki gantian ndeleng nang kita raos nang punapa kang sampun mereka raos nang rumiyin. Dados, sabar mawon, okeh.”
Rudi    : “okelah”
Sesampune mati-matian tiyang kali ngilari yatra kangge tumbas buku,akhire kesempaian ugi.
Mereka belajar sareng tekun saben dinten.Lan akhire mereka dados siswa tersae se-kabupaten sedengken Vera,Rukmam lan Rico mboten lulus ujian nasional lantaran terlalu meremehkannya.
Laila    :”Selamet ya duh? (menyalami Abduh),Selamet ugi ya rud ?(menyalami rudi). Selamet sampeyan kepilih dados siswa tersae se-kabupaten.”
Abduh  : “sami sami ya la ! kula gen pengen ngrios nang matur kesuwun kangge sampean kang pengen mbaturi kita selami niki.”
Rudi                     :” Lil kalo misalnya ya? kula mboten gadah rencang sepados kalian kabeh mungkin kula sedaya mboten saged dados ingkang terbaik kayak niki?”
Laila    :”Alah,mboten kenging kelangkungan namine ugi rencang kula kedah saling tolong menolong.”
Abduh : nyrios nyrios sampean uning  mboten teng pundi aulia, vera dan rukmam ?
Laila    :”Emmmmm... kayane sih wau wonten teng kelas,mereka kayane sedih lan sesampune uning mereka mboten lulus.”
Rudi     : “ Syukurin… mbari mereka tau rasa”
Abduh   : kepripun upami kita teng mereka mawon, kita hibur mereka. Kasian mereka.
(Sampai di kelas)
Abduh  : “ hai men.”
Rukmam    : “ kangge punapa  sampean tiyang tigo dugi teng riki ? sampean bade pamer yah soale sampun dados menangaken pertarungan kula sadaya atuh sampean bade ngolok-ngolokin kula sadaya boten lulus ujian nasional?”
Abduh       : “mboten jeh kula dugi teng mriki cumi pengen ngajak sampean kabeh dahar  teng kantin. Telas saking wau raras kalian murung teras sih
Auliyah     : “emm...duh atie sampeyan sae pisan ya?pangapura ya sampun gadah kesalahan ya kula khilaf.”
Vera         : “kula gen nyuwun pangapunten ya duh?ya rud?sampeyan tiyang kali pengen maafnang kita kan?”
Rukman    : “ maaf yah duh ! kulah sampun nuduh sampean sareng  kang boten-boten. Kula ugi bade panggapura inggil sedaya.”
Abduh     : “kita tiyang kalih pengen maap nang kalian bertigo jeh, kita gen pengen nyuwun pangapunten yah kangge kang rumiyin rumiyin.”
Auliyah   : “enggih kula sadaya sampunpangapura kok.”
Rudi       : “ upami kayak niku kangge ngerayain dinten niki, kula sakabeh teng kantin yuh kula ingkang traktir?”
Abduh    : “ayukkkk” ( berjalan bersam sama menuju kantin)
Akhire mereka saged gesang rukun.Walaupun sederenge wonten pertentengan teng antawis mereka.




Tidak ada komentar:

Posting Komentar