Tobatnya
Preman Sekolah
Enjing –enjing preman sekolah sampun damel
masalah . mereka
iku Abduh lan Rudi. Teng ajeng konten kelas, unggal tiyang kang pengen mlebet teng kelas kedah ngebayar duit saking Abduh
lan rudi umpami mereka boten pengen angsal pukulan
diraras mereka. Saking ketebih, tigo alit
pejabat inggil siweg mambah bade melebet kelas. Mereka iku Rukmam, Vera lan Rico. Abduh
lan Rudi sampun nunggu
mereka saking
wau.
Abduh : “hey ! kepripun kabare para pejabat alit ? (menghadang jalan mereka bertiga) buru-buru yah ? punapa buru-buru sih santai
mawon lah ? (memeluk Rukmam)”
Rudi : “Leres tuh,
lagian bel mlebet kan
masih lami.”
Rukman : “nangapa
kih? Nangapa sampean tiyang kali ngadang margi kula sadaya?”
Rudi : “Pura- pura mboten weruh atau sampean emang mboten weruh ya? Niki kan daerah kula sedaya. Sampean sebage tiyang
anyar kedah mbayar pajak dong kangge kula sedaya.”
Auliyah : “aturan mbok tuae sampeyan ya?iki sekolaane mboten wonten pajak-pajakan. Emange iki gadae mbok tue
sampeyan ya?kula mawon ingkang nyumbang katah mengketen mboten nate narik pajak
sepertos sampeyan kali.Eh,sampeyan tiang kali lare ingusan saking tiyang kolong
jembatan pengen ngelakuaken ingkang aneh-aneh?kula males bayar.”
Rudi :
“Apo sampean nembe
bilang? Bocah ingusan. Oke, dadi ira mboten bayar
ranih. Kito takon sepisan malih?”
Auliyah : “bayar?males ya mending yatrae kula kangge
tumbas baso sampe sedasa mangkok dari pada kangge sampeyan tiyang kali.”
Rud
: “Jadi kepripun bos? (menoleh ke arah Abduh)”
Abduh : (berjalan ke arah Rico dan memegang kerahnya) “ heh cemeng sampean mboten kenging wantun-wantun sareng kula sadaya tiyang kali yah? Niki
tanah emang mboten tanae mbok tua kula sinjang niki daerah kekuasaane kula
sadaya sampean ingkang dados pendatang
pengen mlebet kedah bayar inggil mboten punapa sih upami mboten bayar siwegan dinten niki kula gen
dereng gadah kelinci percobaan.”
Rudi
: “ Ira berdua pingin mbayar apa mboten?” (kata rudi pada Vera dan Rukmam)
Vera : “OK,kula
pengen bayar . Asal sampean tiyang kali nguculnang kita tiyang tigo.”
Abduh :” sampean
angsal mlebet sesampune bayar sinjang kangge si cemeng mboten kula sadaya soale rumiyin sareng si cemeng sampean ke abotan ?”
Vera
: (berbisik kepada Rukmam) “kepripun keh,upami kita kang mboten ndelengaken
Riko sareng mereka,saged-saged kita senasib
sepertos mereka noh.”
Rukman :
“Okeh , sampean saged bakta rico.”
Abduh
: “Okey”
Vera
: (mengeluarkan
selembar uang 10 ribuan dari dompetnya) “keh yatrae.”
Rudi
: “Hah (mengatakan dengan nada tak percaya) “sedasa ewu ,niki ma yatra cuma kangge tumbas penthol lah kepripun yatra kangge dahar? Sampean kan anake pejabat yatra sangu kan setunggalatus sewu ribu. Kurang?”
Rukman :
“kula mawon kang bayar.”(
mengeluarkan uang 100ribu dari dompetnya).
Rudi
: (mengambil uang 100ribu tersebut dengan cepat dari tangan Rukmam) “Ini iki nembe yatra. Nah niki
kalian saged
mlebu”.
Rukman : (berjalan masuk kalas sambil menengok Auliyah) “Panggapunten Auliyah!! kula sakien nikin boten bantu.”
Vera
:”Maaf,kula saniki gen mboten saged mbantu”
Abduh : “Rud, ecae
kula sadaya punapayah lare ingkang
setunggal niki.”
Rudi
: (berpikir sejenak) “Di ceburin teng kolam
ikan sekolahan mawon, seasampune niku di
coreng coreng nganggo arang
and disuruh nari ballet teng arepan anak anak. Pasti mengke ntu heboh banget. Hahahahahahaah” (ketawa
terbahak bahak)
Abduh : “ wkwkwkw..... okey kula sadaya punapa yah lare ingkang
setunggal niki?”
Auliyah : “waduh,mboten kergi deh rud.Ingkang upami kula
wangsul teras gering kepripun?kula saged di sewoti mimie kula? Panggapura kula
duh.”
Abduh : “ mboten ampun kangge sampean.”
Akhire seuwise mengerjain Rico telas-telasan. Abduh lan rudi botene mbelet kelas
punanpi bolos sekolah. Mereka bade ke tempat diskotik lan ngunaaken duit mereka angsalan tadi kangge minum-minuman
keras. sampe mereka tiyang kali mabuk
di tengah jalan. Kebenjingane dinten
mereka jaduh wangsul
kerumah piyambek-piyambek
. Abduh di tunggu saking wau dalu saking ibune.
Ibu Syaroffah : “saking pundi mawon sampean nak , nangapa nembe enjing
iki sampean wangsul”
Abduh : “ sampunlah
ibu mboten usah mikirin males kula mbahase.”
Ibu Syaroffah : “ yo sampun saniki melbet yuk , sampean pasti laper kan
? sampun ibu nyiapaken kedaharanne. Panganan kesenengane sampean.”
Abduh : “mboten ah abduh makasih wareg jeh saniki abduh
nyuwun yastra mawon ? cumi 500 mawon. Males kula teng griya ngeladenin ibu ingkang ngomel teras
mending abduh sareng rencang . Sampun gagian ?” (nada membujuk kasar)
Ibu Syaroffah : “ gangsal atus ribu cape sampean?
Duit saking pundi ibu angsal duit sekatah iku. Ibu kan cumi setiyang sadean
jamu keliling.”
Abduh : “ pokoke abduh mboten pengen uningan , saniki
abduh pengen yetra iku gagean ?”
Ibu Syaroffah : “ ibu boten inggil duit sekatah ne kuen nak?”
Abduh : “mboten ,
ibu pasti ngumpetaken saking abduh.” . (berjalan menuju kamar ibunya)”
Abduh teras ngebongkar sedaya isi kamar ibu nya.
Sesampune beberapa lami ternyata abduh nemuaken cincin.
Ibu Syaroffah : “ boten angsal sampean
pendet cincin iku nak , iku cincin peninggalan bapak sampean waktu ibu nikah
rumiyin.”
Abduh : “ arrghh ... dasar tiyang sepuh rewel sampun abduh
pengen kesah rumiyin.” (mendorang ibunya hingga jatuh ke lantai)
Ibu Syaroffah : “ boten angsal aduhh ,
boten sampean ngedol cincin peninggalan almarhum bapak sampean iku. Ibu mohon ,
ibu mohon nak .” (
mengejar sambil menangis)
Abduh ninggalaken ibunya meketen mawon . sakertos boten
kenal ibunya ugi. Seuwise ia bade ke peken kangge saden cincin niki . teras ia
nelpon rudi.
Abduh : halo
sampeyan siweg punapa ?
Rudi :
“ Kito siweg tileman mawon bae lah,
bosen kula mboten wonten
kerjaan.”
Abduh : “sae upami
mekonten . sampean saniki milet mrika . nyante mawon , kula ingkang bayar ?”
Rudi :
“Hah… yatra saking pundi Ira saged neraktir kula?”
Abduh : “sampen , sampeyan mboten kergi mbacot . sampeyan
gagean teng mriki kula sampun teng ajeng
griyahsampean.”
Rudi
: “Okey, bos”
Akhire mereka pun bade bersami ke diskotik sampe larut
benjing . sesampune puas sedintene di diskotik akhire mereka tiyang kali
wangsul ke griya masing-masing . mereka wangsul sareng keadaan mabuk berat .
abduh sempet muntah beberapa kali .mekenten malih rudi . ibu syarollah kang
stress ninggali lare berubah dados nakal sepertos mawon. pada waktos niku masih
ngangge mukena lan masih berdoa teng kamare.
Abduh : “ ibu-ibu.... !! abduh
pecile ibu wangsul keh.”
Ibu Syaroffah : “ sampean iki nangapa to
le? Nangapa sampean saged mabuk-mabukan kados iki.”
Abduh : “ agh.. pasti
bawel ,pecile wangsul sanes di wejang sareng
bingah sinjang di omelin . pecil muda jaman saniki ko mboten wonten
ingkang di nasehati, ehhh... ibu hobie
cumi ngomel mawon . bosen bu !”
Ibu syaroffah : “astagfirullah.... nyebut nak nyebut . sekien sampean siram
rumiyin merika gihh lan gantos rasukan yah? Sampun tuh boten angsal lupa shalat
isya, ibu sampun danggu boten nate ninggali sampean sholat malih tuh.”
Abduh : “Abduh ibu
niki rewel malih ... rewel malih . tak criyosnang yah bu, saniki teh dunya
sampun berubah , mboten butuh sholat . sholat niku mboten saged nduginang kita
yatra . cumi mbuang-mbuang waktos mawon sapertos kita niki , miskin teras.
sampun ahg .... saking pados mirengnang Kang rewel , abduh pengen tilem rumiyin
mawon .” (
berjalan menuju kamar dengan menclang menclong)
Ibu Syaroffah : “ astagfirullah abduh ..... nangapa sampean saged
berubah sapertos meketen nak? Awis-awis lamun lampa. Meriki bari ibu bantos
sampean melebet ke kamar.”
Abduh : “arghrr ….(mendorang hingga ibunya terjatuh). mboten
usah merhatinang abduh saged mlampah kiyambek
abduh mboten perlu ibu miskin sepertos ibu .” ( membentak)
Kelakuan abduh semakin dinten ngedados-dados. Ia boten
cumi wantun berani wangsul mabuk-mabuk
Atanapi saniki ia sampun berani membaka cewek main medal melebet griya .
ibunya pun gering semakin parah. Sampe dinten mawu wangsule sekolah abduh
wangsul kegriyah bade nyuwun duit pados ibune . rudi wonten teng teng pengker .
betapa kaget aduh ninggali sedaya tiyang tengah ngumpul teng griya nya .
Rudi
: “Apaan ntuh, Punapa teng griyane Njenengan akeh pisan Tiyang. Maso tiyang-tiyang siweg demo
gara gara ibu Sampean mboten saged mbayar cicilan utang?”
Abduh : “ngawur
mawon sampean , mengkin siweg wonten arisan ibu-ibu . wahhhh niki kesempatan
sae kih , kula saged nyuwun yastra lewih saking ibu umpami mekenen ayo gagian
kita neng merika .”
Sesampune mlebet teng griya,betapa kagete dia ningal
tiyang sepuh tergeletak mboten berdaya teng ajeng dirinya.Kiyambeke sanget
histeris waktos uninga upami wanita niku yaniku ibue.Abduh malih mboten percaya
lan mlampah nyaketi ibue.Kiyambeke malih berlutut teng ajeng jisim ibue lan
nyuwun pangapunten saking kabeh ingkang nate kiyambek perbuat.Kiyambeke nangis
sedados-dadose.
Abduh : “hiks...
hiks hiks... duh panggapura kula bu
punapa ibu lewi rumiyin ninggalnang abdi ?abduh mboten sanggup kanggen gesang
kiyambek bu , punapa ibu kedah ninggali kula , panggapura ken kesalahane kula
niki . selami niki abduh dados lare kang
durhaka salilah abduh janji kali
niki abduh berubah dados lare kang baik lan soleh sepertos kang ibu pengen .”
(menangis tersedu-sedu)
Rudi
: “Iyo lah, Benerkan ingkang tejadi berlalu….”(belum
selesai ngomong)
Abduh : “ahhh....
nelengaken kula kiyambek .”
Waktos niku,Abduh aln Rudi berubah total,kiyambeke mboten
nate malih kangge onar teng sekolae.Kiyambeke dados lare ingkang pendiem lan
rajin belajar.Sekabeh laree meketen kaget.Dangapa Abduh lan Rudi saged
berubah?Sinjang ternyata katah saking rencang-rencange ingkang memanfaatken hal
niki kangge mbales demdam terutama Rico,Rukmam,Vera.
Auliyah : “cuih
preman sekolah ternyata saged tobat ya,punapa mawon preman sepertos sampeyan
tiyang kali.Angin saking pundi ingkang saged dados nang sampeyan saged tobat
sepertos mekenten.”
Vera : “paling-paling gen suk kiki sampun dados
preman malih,sinjang kula mboten wedos sareng sampeyan tiyang kali”
Rukmam : “shit, sampean tiyang
kali bade berubah . boten angsal sampean pada. Kula boten percaya selamie kalo
sampean tiyang kali saged berubah dados anak kang sae.”
Laila : “Kalian niki kepripun sih,mereka niku bade berubah malah di ece-ece
kaya meketen.Tiyang kang niate sae niku kedahe di dukung,mboten kenging di
ece-ece meketen,sukur-sukur upami tiyang niku mboten kaya rumiyin.”
Vera : (mendorong pundak Laila) “heh
sampeyan tuh dados wadon mboten kergi munafik deh. Loh tuh sesagede ugi gadah dendam pribadi kan sareng mereka ? boten di
tutup –tutupi kayak gini . Munafik sampean.”
Abduh : “sampun lah , boten usah sampean mireng nang
mereka , mereka emang pantes , kula emang salah jeh kangge iku kula nyuwun
pangga punten.”
Laila :”Atanapi duh”
Rudi
: “Abduh bener, kula ugi pengen nyuwun pangapura kepados sakabeh ingkang wonten teng
riki. Da tiyang sakabeh ngampuni kula tiyang kali ? Kula mboten pingin wonten
pertengkaran teng antara kula sakabeh.”
Auliyah : “kulo pangapura nang sampeyan?mboten kergi mimpi
deh sampeyan kula mawon ingkang
rumiyin mawon pangapunten sareng berlutut mawon sampeyan kerja saniki sampeyan
tiyang kali nyuwun pangapunten sareng kula.Eca pisan sampeyan.”
Rukman : “ saged co ! kula ugi males pisan
panggapuntenin mereka, wangsulnang rumiyin duit kula .. tembek sampean
panggapunten teng ajeng kula sareng sujud, mungkin kula saged panggapura
sampean tiyang kali .”
Vera : “leres mam,kula gen mboten rela panggapunten mereka sederenge kita saged mbales kabeane
ingkang sampun mereka lakuaken sareng kula
sadaua.”
Auliyah :
“sampun,kita kesah mawon yuk,ngapain kula sadaya kedah ngurus masalah tiyang kali niku sepertos
kiang pagawean mawon.”
Vera : “kita teng warung mawon yuk,kula kempong
pisan keh.”
Rukman :“Ayo”
(beranjak pergi)
Abduh : “ Lailah
punapa sampean malah belai kula waktos mereka tiyang tigo ngehina kula .”
Rudi
: “Iya, punapa sampean mboten ngolok kula.
Padahal kula pingin mau kula ,mboten mbalas kok. Silahkan mawon!”
Laila : ”Sampunlah,mboten kenging sampeyan ngungkit-ngungkit masalah ingkang
rumiyin niki.Sanggine ingkang rumiyin niku rumiyin sareng kiyambeke.Nuli kula
sampun mboten wonten dendam malih koq sareng sampeyan tiyang kali.Malahan kula
ugi milet bingah sampeyan saged berubah kaya meketen.”
Rudi
: “Sampean emang cewek ingkang baik Lil”
Laila : “Mboten kenging mekoten.”
Suatu waktos,Abduh lan Rudi niki bertekad dados siswa tersae se-kabupaten sareng gadah nilai UNAS tersae.Waktos rencang-rencange uninga,mereka tertawa terbahak-bahak.
Suatu waktos,Abduh lan Rudi niki bertekad dados siswa tersae se-kabupaten sareng gadah nilai UNAS tersae.Waktos rencang-rencange uninga,mereka tertawa terbahak-bahak.
Auliyah :
“hahaha...dados sampeyan tiyang kali pengen dados ingkang sae se kabupaten . mboten angsal mimpi deh sampeyan.Kula mawon nih ya, tiyang terpinter teng setunggal sekolahan mboten nate ngimpi sepertos niku.Sampeyan tiyang kali kan bodo mboten
kergi ngimpi deh.”
Rukmam :
“ kula mawon yah? Kang belajar tiap dinten boten yakin saged dados kang tersae
,ehhhh.... sampean kang masih cupu mekonten pengen dados kang tersae. Sadar
dong ?”
Vera
: “kula sadaya mawon
pecile pejabat ingkang unggal dintene les teng LBB mawon mboten yakin mlebet gangsal ageng sekatah kabupaten.Sampeyan ingkang bodo
pengen dados ingkang tersae paling-paling lulus mawon cumi kemungkinan.”
Rudi
:”Emange kula saking golongan mboten
mampu, tapi inget
kesempatan niku dugi kepados siapapun. Kalo memang sampean bisa, punapa kula mboten saged? Ya
bisa donk. Kula kan
sami-sami dahar nasinya masak mboten saged sih.”
Rukmam : “ okey, upami mekonten
kula sadaya cape kang bade dados kang tersae”
Abduh : “okey , kula tampi tantangan sampean tiyang tigo”
Auliyah : “paling-paling nglawan mereka kita mboten
perlu belajar gen pasti saged menang,leres mboten?”
Vera : “enggih leres,kita mawon tiyang-tiyang
mekenten pengen kesah les ehsampeyan tiyang kali penge ngamen sampeyan mboten
gada isin”
Kangge menangaken
pertarungan niki Rudi lan Abduh kedah belajar sareng giat.Sinjang masalahe
mereka mboten gadah yatra sami.Akhire mereka mutusaken kangge kesah ngamen
waktos siyang dinten lan belajar extra waktos dalu dintene.
Abduh
:”(menyanyi)
Rudi
: “ Panas banget duh, kula mboten kuat maning keh.”
Abduh : “tahan rud ,
demi angsal kemenangan niki .”
Rudi
: “ oke deh”
Waktos mereka siweg ngamen teng sebuah mobil mewah
cemeng,mereka kepanggih sareng Vera,Rukmam lan Rico ingkang ternyata ingkang
gadah mobil cemeng niki.
Auliyah : “hah...ternyata emang leres mboten repet repet
belajar ngelawan sampeyan tiyang kali.”
Vera : “enggih
leres,kita mawon tiyang-tiyang mekenten pengen kesah les ehsampeyan tiyang kali
penge ngamen sampeyan mboten gada isin”
Rudi
: (menjulurkan tangan untuk mengambil uang tersebut)
Auliyah : “ cuih(meludah
tepat diatas tangan rudi). hahaha...dahar keh ludah kula.”
Vera&Rukmam:
“hahahahahahahah, mampus sampean.”
Rudi ingkang saking wau kepegelen lepas kendali,
kiyambeke teras kesah teng arah Rico lan waktos pengen mukul ternyata lampu
abrit sampun gantos ijem.Rico lan rencang-rencange berhasil melarinang diri.
Abduh : “sampunlah rud mboten kergi sampean melbet teng
atih. Deleng nang mereka ngraos nang kang nate kita raos nang sederenge.
Saniki gantian ndeleng nang kita raos nang punapa kang sampun mereka raos nang
rumiyin. Dados, sabar mawon, okeh.”
Rudi : “okelah”
Sesampune mati-matian tiyang kali ngilari yatra kangge
tumbas buku,akhire kesempaian ugi.
Mereka belajar sareng tekun saben dinten.Lan akhire mereka dados siswa tersae se-kabupaten sedengken Vera,Rukmam lan Rico mboten lulus ujian nasional lantaran terlalu meremehkannya.
Mereka belajar sareng tekun saben dinten.Lan akhire mereka dados siswa tersae se-kabupaten sedengken Vera,Rukmam lan Rico mboten lulus ujian nasional lantaran terlalu meremehkannya.
Laila :”Selamet ya duh? (menyalami Abduh),Selamet
ugi ya rud ?(menyalami
rudi). Selamet sampeyan kepilih dados siswa tersae se-kabupaten.”
Abduh : “sami sami ya la ! kula gen pengen ngrios nang
matur kesuwun kangge sampean kang pengen mbaturi kita selami niki.”
Rudi
:” Lil kalo misalnya ya? kula mboten gadah rencang sepados kalian kabeh
mungkin kula
sedaya mboten saged dados ingkang
terbaik kayak niki?”
Laila :”Alah,mboten kenging
kelangkungan namine ugi rencang kula kedah saling tolong menolong.”
Abduh : nyrios nyrios sampean uning
mboten teng pundi aulia, vera dan rukmam ?
Laila :”Emmmmm... kayane sih
wau wonten teng kelas,mereka kayane sedih lan sesampune uning mereka mboten
lulus.”
Rudi : “ Syukurin… mbari mereka tau rasa”
Abduh :
kepripun upami kita teng mereka mawon, kita hibur mereka. Kasian mereka.
(Sampai di kelas)
Abduh : “ hai men.”
Rukmam : “ kangge punapa sampean tiyang tigo dugi teng riki ? sampean
bade pamer yah soale sampun dados menangaken pertarungan kula sadaya atuh
sampean bade ngolok-ngolokin kula sadaya boten lulus ujian nasional?”
Abduh : “mboten jeh
kula dugi teng mriki cumi pengen ngajak sampean kabeh dahar teng kantin. Telas saking wau raras kalian
murung teras sih
Auliyah :
“emm...duh atie sampeyan sae pisan ya?pangapura ya sampun gadah kesalahan ya
kula khilaf.”
Vera : “kula gen nyuwun pangapunten ya duh?ya
rud?sampeyan tiyang kali pengen maafnang kita kan?”
Rukman : “ maaf
yah duh ! kulah sampun nuduh sampean sareng
kang boten-boten. Kula ugi bade panggapura inggil sedaya.”
Abduh : “kita tiyang
kalih pengen maap nang kalian bertigo jeh, kita
gen pengen nyuwun pangapunten yah kangge kang rumiyin rumiyin.”
Auliyah : “enggih kula sadaya sampunpangapura kok.”
Rudi
: “ upami kayak niku kangge ngerayain dinten niki, kula sakabeh teng kantin yuh kula
ingkang traktir?”
Abduh : “ayukkkk” ( berjalan bersam sama menuju
kantin)
Akhire mereka saged gesang rukun.Walaupun sederenge
wonten pertentengan teng antawis mereka.
Tidak ada komentar:
Posting Komentar